Του Μιχάλη Μελισσίδη

“Την πρώτη φορά νόμισα ότι κτύπησα σε τοίχο..  Ακόμη και τα περικάρπια με βάραιναν…!”

Κάποτε τα 5χλμ ήταν ένα βουνό που έπρεπε να ανέβει. Άκουγε ότι φίλοι του έτρεχαν 10 και 20χλμ και τους βάφτισε τρελούς. Μετά, στα 10χλ., στη μέση της διαδρομής, κάπου στη Μοναστηρίου, είπε πως δεν πρόκειται να ξανατρέξει στη ζωή του. Μετά, στον “Νυχτερινό”, στο 17ο χιλιόμετρο, ένοιωσε ότι έπεσε σε τοίχο, ακόμη και τα περικάρπια τον βάραιναν, τα πέταξε (!), αλλά αν τον κράτησε κάτι όρθιο, αυτή ήταν η οικογένεια του, που τον περίμενε στον τερματισμό, φθάνοντας εκεί με άδειες μπαταρίες όπως του είπε ο καρδιολόγος που επισκέφθηκε αργότερα.

Αυτό, το τελευταίο, έγινε το 2015, ένα βροχερό βράδυ του Οκτώβρη. Σήμερα στα 46 του ο Γιώργος Φιλίππου με καμάρι επιδεικνύει τα μετάλλια που κατέκτησε και που απέκτησαν τον δικό τους χώρο στο μαγαζάκι νεωτερισμών, στην οδό Βλάλη, στο ιστορικό Καπάνι Θεσσαλονίκης και μοιράζεται τις διαδρομές και τις αντοχές του με φίλους που καμαρώνουν κι αυτοί μαζί του, σε μια γειτονιά που αλλάζει όψη από μέρα σε μέρα, με ανθρώπους που παλεύουν για το μεροκάματο…

“Το τρέξιμο, η απόσταση, είναι εκτόνωση. Με παίρνει μακρυά από τις σκοτούρες της καθημερινότητας . Θυμάμαι με τον Covid μας έκλεισαν, ενώ την ίδια ώρα στα σούπερ μάρκετ γίνονταν πανζουρλισμός… κι εμείς περνούσαμε απ έξω… Τρέλα…. Τότε πήρα τα… βουνά, αλλά ήταν τότε που επίσης ανακάλυψα την διαφορετικότητα στο τρέξιμο, στην αντοχή…”
Λόγια που αντιπροσωπεύουν ένα μικρό – μέσα στο πέρασμά του χρόνου – κομμάτι της ζωής μας αλλά που άφησε το στίγμα του σε όλους μας. Μέσα από την πανδημία βγήκαν και δυνατοί χαρακτήρες αλλά και άνθρωποι που γνώρισαν μια άλλη πλευρά της καθημερινότητας.

Για τον Γιώργο Φιλίππου η αρχή έγινε στο 10άρι του 7ου Μαραθωνίου Μέγας Αλέξανδρος (1 ώρα 03′). Μετά τις περιπέτειες που διαβάσατε στην αρχή, μπήκε στο γυμναστήριο, αφουγκράσθηκε γυμναστές, πήρε οδηγίες, ανακάλυψε το Σέιχ Σου, το δασάκι στου Καρατάσου, δοκίμασε Ημιμαραθώνιο, ετοιμάζεται για Μαραθώνιο και τώρα μας λέει:

“Τα 5χλμ είναι λίγα! Δεν τα ευχαριστιέμαι. Έχει συνωστισμό! Τα 10χλμ είναι συναρπαστικά. Τα απολαμβάνω. Νοιώθω πιο ανεξάρτητος και στο τέλος λέω….ότι δεν μπορεί….θα χασα κι ένα κιλό! Ημιμαραθώνιος και Μαραθώνιος είναι άλλο επίπεδο. Θεωρώ ότι κάνω πλέον ψυχοθεραπεία…”

Στην καρδιά του;

“πιο πολύ τα αγωνίσματα του Μαραθωνίου Μέγας Αλέξανδρος. Είμαι συναισθηματικά δεμένος γιατί ήταν ο 1ος μου αγώνας. Δεν λέω όχι στον “Νυχτερινό”. Άλλη διάσταση αυτός. Είναι και οι δύο αγώνες της πόλης. Εμείς οι άνθρωποι της Θεσσαλονίκης τους βλέπουμε διαφορετικά. Είναι πολύ καλά οργανωμένοι και τους απολαμβάνουμε…”

Η οικογένεια Φιλίππου ήταν στην Βαλαωρίτου. Εκεί είχε την βιοτεχνία της αλλά και το κατάστημα. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στην Βλάλη 6 στο Καπάνι, λαμβάνοντας υπόψιν ότι το 2012 θα γίνονταν το Μετρό. Βέβαια σήμερα το μαγαζί υπάρχει – και μάλιστα τυγχάνει της προσοχής του κόσμου – αλλά το Μετρό δεν έγινε! Η ανακαίνιση για το Καπάνι συνεχίζεται και το Μετρό οσονούπω ολοκληρώνεται. Η αντοχή έχει κάνει θαύματα. Σε κάποιους από τους αγώνες ο Γιώργος Φιλίππου παίρνει μαζί του και τις δύο κόρες του.

Η συμμετοχή στον Μαραθώνιο Μέγας Αλέξανδρος είναι παράδοση πλέον.